Studeren was niets voor hem. “Ik ben geen typische leerling. Ik zou het wel kunnen, maar ik hou niet van studeren en stilzitten. Geef mij maar de praktijk.” Tijdens zijn mbo-opleiding bouwkunde maakte hij al flink wat meters op de bouw, maar voor zijn eindstage mocht hij dat niet doen bij hetzelfde bedrijf. Zo kwam hij bij Nikkels terecht. Een bedrijf uit zijn eigen Twello, waar hij tot dan toe nog nooit van had gehoord.
Nog voor zijn vakantie werd hem gevraagd of hij niet wilde blijven. En zo kwam het dat hij na Lloret terugkeerde in Twello. In eerste instantie voor dezelfde functie, maar met het vooruitzicht op een nieuwe uitdaging. “We denken dat je eerst nog een paar jaar op de bouw moet timmeren. Met die praktijkervaring ga je daarna naar binnen.” Rudie overlegde het thuis met zijn vader, zelf ook bouwman, en die was het er meteen mee eens. Vier en een half jaar stond hij buiten. “Achteraf heb ik daar heel veel voordeel van gehad. Dat je weet hoe het op de bouw gaat.” Doordat hij het werk van de steiger kent, begrijpt hij op kantoor tot op de dag van vandaag beter wat een tekening op de bouwplaats betekent.
In het diepe gegooid
Toen er een plek vrijkwam op de werkvoorbereiding, ging het snel. Op donderdagmiddag voor kerst, hoorde hij dat hij na de kerstdagen binnen kon beginnen. “Ik had vier jaar geen computer aangeraakt, dus dat was wel even schakelen.” De eerste plek bleek niet de juiste voor hem. Hij trok zelf aan de bel en werd overgeplaatst naar een team waar zijn collega’s er plezier in hadden hem de fijne kneepjes van het vak te leren. Hij mocht direct aan de slag met de laatste woningen van een groot project.
Bij die paar woningen bleef het niet. “Als het vertrouwen er is, mag je al snel van twee naar dertig woningen.” Bij dat vertrouwen hoort ook de ruimte om fouten te maken. “Een fout maken mag. Als je er maar van leert.” Doordat die ruimte er is, durven mensen verantwoordelijkheid te nemen, en dat is precies wat het werk van ze vraagt.
Twaalf jaar, en elke keer een nieuwe puzzel
Twaalf jaar werkte Rudie op de werkvoorbereiding, en juist de afwisseling hield het interessant. Van een rij eenvoudige huurwoningen tot een winkelcentrum met ronde gevels, een sporthal, appartementen met winkels eronder. Elk project een nieuwe puzzel. “Je begint met twee woningen. Heb je die puzzel gelegd en heb je het onder controle, dan krijg je er halverwege alweer een tweede bij.”
De stap naar projectleider
In 2017 werd hij projectleider. Bij Nikkels gaat dat stap voor stap. Je geeft je ambitie aan, je krijgt er taken bij om aan te snuffelen, en je draait het een tijd terwijl je op papier nog werkvoorbereider bent. “Je mag eraan snuffelen. Gaat het goed en vind je het van twee kanten mooi, dan groeit het door.” Bevalt het toch niet, dan blijf je doen wat je daarvoor ook deed. Even goede vrienden. Juist doordat die weg terug openligt, durven mensen de stap vooruit te zetten.
Voor Rudie ging het sneller dan gedacht. Bij de eerste tussentijdse evaluatie, na een half jaar, vroeg de directie hoe hij het vond. “Ik zei: ik vind het fantastisch. Ik wil niet anders.” Het antwoord verraste hem. “Ze waren intern zo enthousiast dat ze me de functie meteen wilden geven.”
Nog lang niet uitgekeken
Of hij ooit heeft getwijfeld om zijn geluk elders te beproeven? “Ik niet. Als je beseft dat je ergens goed zit is het niet nodig om rond te kijken. Sommige mensen zijn baanhoppers, maar ik zit hier goed.”
Inmiddels is Rudie ook niet alleen projectleider meer. Hij beheert naast de projecten zo’n twintig jaarcontracten, van kalkzandsteen tot kranen. Het inkopen zit hem in het bloed; hij gaat met het geld van het bedrijf om alsof het zijn eigen portemonnee is. En hij weet precies waar hij goed in is, en waarin niet. “Ik ben bijvoorbeeld geen leerlingbegeleider en heb dat ook aangegeven. Laten we elkaar niet voor de gek houden en vooral doen waar we goed in zijn.” Die openheid kan, omdat het aan beide kanten klopt. Hij weet wat hij aan ons heeft, en wij aan hem. “Ik kan er gewoon van uitgaan dat mijn loon er woensdag om twaalf uur staat. En het klopt altijd.”
Het zijn de kleine dingen die het grote verhaal maken. Een bedrijf dat ruimte geeft om te leren en te groeien, en een vakman die dat vertrouwen terugbetaalt door te blijven. Zesentwintig jaar inmiddels, en Rudie is nog lang niet uitgekeken.